RATUSZ

Bryła toruńskiego ratusza, będąca jednym z najdonioślejszych osiągnięć mieszczańskiej architektury gotyckiej w Europie, jest elementem dominującym nad całym rynkiem staromiejskim. Jego historia sięga II poł. XIII w. kiedy po wyznaczeniu rynku w obecnym miejscu wybudowano jednopiętrowy dom kupiecki. Krótko potem wzniesiono obok drugi budynek z wieżą. To właśnie wieża była jedyną częścią, która przetrwała gotycką przebudowę pod koniec XIV w. w wyniku której powstał czteroskrzydłowy, jednopiętrowy gmach z dziedzińcem. Urzędowały w nim władze miasta (burmistrz i rada), sąd, waga miejska, ale także funkcjonowały punkty handlowe – sukiennice, kramy i ławy miejskie. Ratusz stał się symbolem potęgi ówczesnego Torunia.

Początek XVII przyniósł rozbudowę ratusza (dodano drugie piętro) i wzbogacenie jego bryły o elementy renesansowe. Niestety początek kolejnego stulecia okazał się dla niego katastrofalny. W wyniku ostrzału szwedzkiego w 1703 r. część budynku spłonęła i mimo późniejszej odbudowy nigdy nie odzyskał pełni świetności.

Ratusz staromiejski był areną wielu ważnych wydarzeń historycznych. W 1501 r. w sali królewskiej zmarł król Polski Jan I Olbracht, który przebywał w Toruniu w związku z niewypełnianiem przez zakon postanowień II pokoju toruńskiego. W sali mieszczańskiej trzykrotnie odbywały się sejmy walne z udziałem królów Polski. W 1645 r. odbyło się tu zwołane z inicjatywy Władysława IV „Colloquium Charitativum” (Rozmowa Braterska) – zjazd różnych wyznań chrześcijańskich który miał doprowadzić do pojednania religijnego. Dziedziniec ratusza był miejscem stracenia burmistrza Johanna Gottfrieda Rösnera po zajściach tumultu toruńskiego w 1724 r.

Dziś w ratuszu mieści się jeden z oddziałów Muzeum Okręgowego, w którym m.in. można zwiedzić galerię sztuki gotyckiej, wystawę poświęconą historii i rzemiosłu artystycznemu i galerię malarstwa polskiego (z okresu od końca XVIII w. do 1939 r.).

Comments are closed.

wycieczkownia-reklama-ar-lond